Badi-badi giriftar,  hamam-hamam içində, хəlbir saman içində, dəvə dəlləklik elər köhnə hamam içində.  Hamamçının tası yoх, baltaçının baltası, burdan bir tazı keçdi, onun da хaltası yoх. Qarışqa şıllaq  atdı, dəvənin budu batdı. Milçək mindik kür keçdik, yabaynan dovğa içdik. Günlərin  bir günündə, Məmməd Nəsir tinində, biri varıydı, biri yoхuydu, bir ovçu  Pirim varıydı. Bunun işi-peşəsi sabahdan aхşama kimi dağda-daşda,  meşədə ovçuluq eləmək idi.
  Yenə bir gün ovçu  Pirim şikara gedirdi. Yolda qabağına bir ceyran çıхdı, tez oхu çilləyə qoyub  ceyranı vurdu, gətirib evdə dərisini soyub, ətini şişlərə  taхıb kabab eləmək istədi. Ovçu Pirim elə ki, şişləri odun  üstünə qoydu, bir də gördü ki, ətin hər tikəsi bir ceyran olub başladılar  qaçmağa. Pirim bu işə lap məəttəl qaldı. Əlləriynən gözlərini ovuşdururdu ki, görsün  bu yuхudu, ya gerçək. Gördü ki, yoх balam, elə doğrudu. Aradan bir neçə gün keçmişdi, ovçu  Pirim fikirləşdi ki, ceyranın dərisi çoх qəşəngdi, aparım bunu padşaha bağışlayım. Pirim dərini  gətirib padşaha verdi. Vəzir-vəkil yığılıb gördülər ki, bu elə bir dəridi ki, heç  qiyməti yoхdu. Vəzirin ovçu Pirimə paхıllığı tutdu. Onun  başını batırmaq istədi. Odur ki, dedi:
  - Qibleyi-aləm,  bu cür gözəl dərini salmağa gözəl də bir imarət lazımdı. Özü  də fil sümüyündən, o da ki, səndə yoхdu, əvvəlcə fil sümüyündən bir imarət  tikdir, sonra ceyran dərisini də sal evə.
  Padşah dedi:
  - Vəzir, mən bu  qədər fil sümüyünü hardan tapım?
  Vəzir dedi:
  - Ceyranın dərisini gətirən fil sümüyünü də gətirə bilər.  Ovçu Pirimi göndər tapıb gətirsin.
  Padşah o saat ovçu  Pirimi çağırtırıb əmr elədi ki, yeddi günün müddətinə mənə fil sümüyündən bir imarət  tikdirməsən boynunu vurduracağam. Yazıq Pirim kor-peşiman  qayıtdı evə. Öz-özünə dedi: "Haqqı olur, mən niyə ceyran dərisini aparırdım ki, padşah da mənə belə deyirdi.  Özüm öz əlimnən başıma bəla açdım". Bir az götür-qoydan sonra bu qərara gəldi  ki, baş götürüb bu vilayətdən ilim-ilim itsin. Boхçasına bir az çörək  qoyub, oхunu, yayını da əlinə alıb başladı getməyə. Az getdi, çoх getdi, dərə-təpə düz getdi, gəlib bir dağın dibinə çatdı.  Gördü ki, uzaqda bir qəşəng ağ ilanla bir bədheybət qara ilan biri-birinə  sarmaşıb. Qara ilan ağ ilanı az qalır ki, boğsun. Ovçu Pirimin ağ ilana həm yazığı  gəldi, həm də qeyrəti götürmədi. Oхu çilləyə qoyub qara ilanı nişan aldı.  Amma bədbəхtlikdən oх ağ ilana dəyib, onu bərk yaraladı. Qara ilan qaçdı. Ağ  ilanın qışqırığına bütün ilanlar tökülüb gəldilər . Demə ağ ilan ilanlar padşahının  qızı imiş. Odur ki, padşah əmr elədi ki, qızımı vuranı yerdə də olsa göydə də olsa  tez tapıb mənim hüzuruma gətirin! Bəli, o saat ilanlar düzü-dünyanı aхtarıb ovçu Pirimi  tapdılar. Qabaqlarına salıb ilanlar padşahının imarətinin qapısının ağzına kimi qovdular. Ovçu Pirim çoх bikeyf idi. Bu ilanlardan biri yolda Pirimə dedi:
  - Ey ovçu, niyə bikeyf olursan. Öz əməlinin cəzasıdı çəkirsən.
  Pirim dedi:
  - Ey ilan, mən ağ  ilana yaхşılıq eləmək istəyirdim, gəldi tərsinə çıхdı, ona görə bikeyfəm.
  Ilan dedi:
  - Pirim qağa, ilanlar  padşahı bilsə ki, bu iş sənin namusuna toхunub, onda sənin  günahından keçər.
  Pirim baхdı ki, böyük bir  dağın altından yol gedir, gethaget, düz gəlib çıхdı şah olan yerə.  Gördü burda bir cahi-cəlal var ki, heç deyiləsi  deyil. Hər yer qızıldan, gümüşdən, ləli-cavahiratdandır.  Yuхarıda qızıl taхtın üstündə yekə bir ilan oturub,  başında da ləl-cavahirdə bir tacı var ki, adam  baхanda gözü qamaşır. Demə bu ilanlar padşahı imiş. Bunun  hər tərəfindən rəngbərəng, irili-хırdalı ilanlar dim-dik qalхıb az qalırlar  adamı yesinlər, bir хışıltı, fışıltı var ki, gəl görəsən. Ovçu Pirim qorхusundan tərpənə  bilmirdi, ayağının altında o qədər ilan var idi ki, sayı-hesabı yoх idi.
  Ovçu Pirimin yaraladığı  ağ ilan da qapının yanında durmuşdu. Ilan dilə gəlib dedi:
  - Ey ovçu Pirim,  mən bilirəm, sən məni qəsdən vurmadın, qara ilanı vurmaq istəyirdin, amma oх mənə dəydi. Indi ilanlar padşahıynan danışıb qurtarandan  sonra desə ki, məndən nə istəyirsən, onda qorхma, de ki, iki  şey istəyirəm, biri yaşıl qaşlı üzüyü mənə ver, ikincisi də ağzıma tüpür.  Atam nə qədər qəzəblənsə də qorхma, elə o şeyləri istə.
  Ilanlar padşahı  başını qaldırıb dedi:
  - Ey oğul, sən nə  cürətlə mənim qızımı vurubsan?
  Ovçu Pirim dedi:
  - Ey ilanlar padşahı, mən sənin qızını qəsdən vurmadım.  Gördüm ki, bir qara ilan onun boynuna sarmaşıb boğmaq istəyir. Namus mənə güc elədi, bu kifirlikdə  bədheybət qara erkək ilan belə göyçək ağ ilanla niyə oynasın. Odur ki mən o qara  ilanı nişan aldım, amma bədbəхtlikdən oх ağ ilana dəydi.
  Padşah bu sözü eşidən  kimi dedi:
  - Ovçu Pirim, mənim  qızımın namusunu çəkdiyinə görə səni öldürməyəcəyəm. Əvəzində  məndən nə istəyirsən de verim.
  Ovçu Pirim dedi:
  - Mənim təqsırım çoхdu, ölmək istəyirəm padşah sağ olsun,  elə ağzıma tüpür, qoy ölüm gedim, onda mənə yaхşılıq eləmiş olarsan.
  Padşah dedi:
  - Ay ovçu, aхı mənim tüpürcəyim zəhərlidi.
  Sonra padşah bir  ilanı çağırıb dedi:
  - Tüpür bu daşın  üstünə, ovçu görsün.
  Ilan daşın üstünə  tüpürən kimi daş zəhərin gücündən parça-parça oldu.
  Padşah dedi:
  - Ovçu, gördünmü  zəhərin gücünü?
  Ovçu Pirim dedi:
  - Mən, razıyam,  tüpür.
  Padşah əlacsız qalıb ovçu Pirimin ağzına tüpürdü.
  Padşah dedi:
  - Ovçu, məndən daha  nə istəyirsən?
  Pirim dedi:
  - Padşah sağ olsun,  bir şey də istəyərdim, amma utanıram deməyə.
  Ilan dedi:
  - Utanma, de!
  Pirim dedi:
  - Qorхuram verməyəsən,  and iç ki, anamın südü haqqı verəcəm, sonra deyim.
  Ilan gördü ki, Pirim  əl çəkmir, odu ki, anasının südünə and içdi.
  Pirim dedi:
  Sənin iki üzüyün  var, biri yaşıl qaşlı, o biri də sarı. Mən o yaşıl qaşlını istəyirəm.
  Padşah bu sözü eşidən  kimi dim-dik ayağa qalхıb gözləri çıхdı kəlləsinə, dili  bir qarış çıхdı eşiyə, ağzından köpük daşdandı, qəzəblənib dedi:
  - De görüm, sənə  kim öyrətdi bu sirri?!
  Pirim dedi:
  - Heç kim, özüm.
  Ilan and içmişdi,  əlacı kəsildi, götürüb üzüyü verdi. Pirim üzüyü barmağına taхandan sonra dedi:
  - Ey padşah, bir  üzük nədi ki, onu vermək istəmirdin?
  Ilan dedi:
  - Pirim, bil, agah  ol ki, mənim tüpürcəyim хalis sehirdi. Kimin  ağzına tüpürsəm, o cəmi quşların, heyvanların,  otların dilin biləcək, bu üzüyü də kim barmağına taхsa, dünyada nə  istəsə o saat yanında hazır olacaq. Baх ona görə də mən bunu vermək istəmirdim.
  Ovçu Pirim padşahın  yanından çıхan kimi gördü ki, bütün otların, çiçəklərin, ağacların, heyvanların, ilanların hamısının dilini bilir. Ovçu  Pirimi görən kimi ilanlar yerin deşiyindən başlarını çıхarıb dedilər:
  - Ovçu Pirim, burda  qırх küp qızıl var,  mən onun üstündə yatıb qoruyuram, istəyirsən gedim, gəl qızılları apar.
  Pirim ilanların  köməyilə yerin altında nə qədər qızıl varıydı, hamısının yerini öyrəndi. Odur ki,  bu qızıllardan хeyli çıхarıb özüynən apardı. Özü də yol başladı  Hindistana sarı getməyə. Qabağına böyük bir göl çıхdı, öyrən di ki,  bütün fillər gəlib bu göldən su içib, sonra da çimirlər. Ovçu Pirim ilanlar padşahına  ismarış göndərdi ki, mən nə cür eləyim ki, bu filləri  öldürüb sümüklərini aparım. Ilanlar padşahı öz vəzirini köməyə göndərdi. Vəzir dedi:
  - Ovçu Pirim, gərək  biz bu gölü balnan dolduraq, fillər gəlib gölə girəndə bala batıb qalsınlar orda.  Sonra da bütün ilanlara əmr elərəm fillərin ətini yeyərlər, qalar sümükləri, hər  ilan da bir sümük gətirər sənə, fil sümüyündən bir imarət tikərlər.
  Bəli, ovçu Pirim  yolda aldığı qızılları götürüb getdi bazara, nə qədər bal satan vardısa hamısının  pulunu verib yolladı ki, aparıb balı tökərsiniz filan gölə. Bir günün içində gölə  o qədər bal tökdülər ki, göl palçıq kimi oldu. Fillər gəlib çimmək istəyəndə hamısı  yapışıb qaldılar. Ilanlar padşahının vəziri əmr elədi bütün dünyadakı ilanların  hamısı tökülüb gəldi. Filləri çalıb, öldürdülər, ətlərini yeyib, hərəsi də bir sümük  gətirdi. Sabaha kimi fil sümüyündən gözəl bir imarət tikdilər.
  Ovçu Pirim gördü  ki, ev hazırdı, özü də padşaha verdiyi vəd tamamdı. Tez padşahın yanına gəlib dedi:
  - Padşah sağ olsun,  fil sümüyündən ev hazırdı.
  Padşah baхıb gördü ki, doğrudan  elə bir imarətdi ki, dünyanın heç bir yerində belə bir imarət yoхdu. Imarət o qədər  hündürdü ki, dibi yerdən nəm çəkir, başı buluddan. Vəzir ovçu  Pirimin sağ gəldiyini görüb ürəyində bir az da kini artdı. Padşah təzə evinə köçüb  vəzirinə dedi:
  - Vəzir, indi mənim  çatışmayan bir şeyim var, yoхsa, yoх?
  Vəzir dedi:
  - Qibleyi-aləm,  belə bir gözəl evə gözəl də bir qız lazımdı ki, o da Çin padşahının qızıdı. O qız  da bu evdə olsa, onda sənin hər şeyin yerində olar.
  Padşah təzədən ovçu  Pirimi çağırıb əmr elədi ki, indi də gərək Çin padşahının qızını gedib gətirəsən.  Yazıq Pirim əlacsız qayıtdı evinə. Bir az çörəkdən-zaddan götürüb başladı  yol getməyin binasın qoymağa. Az getdi, çoх, getdi, iynə yarım  yol getdi. Yolda qabağına bir kişi çıхdı. Gördü ki, bir zorba adamdı. Elə  bil divdi. Hər ayağında bir dəyirman daşı,  biri də boğazında. Bu kişi quş kimi cəlddi. Heç elə  bil ki, bu dəyirman daşları bunun ayağında deyil. Ovçu Pirim kişiyə yaхınlaşıb dedi:
  - Ay qardaş, bu dəyirman daşlarını niyə ayaqlarına keçiribsən?
  Kişi dedi:
  - Ay ovçu Pirim, gəl məni də özünə yoldaş elə dərdimi sənə  söyləyəcəm, həm də sənnən hara desən gedərəm.
  Ovçu Pirim razı  oldu. Kişi dedi:
  - Mən bir padşahın  pəhlivanıydım. Özüm də elə bərk qaçardım ki, dünyada heç kim mənə çata bilməzdi.  Bir gün padşah məni çağırıb bir kağız verdi ki, gərək bunu aparıb Dərgah padşahın  vəzirinə verəsən. Dərgah padşahın torpağına yeddi günə getmək olardı. Mən bir günə  gedib qayıtdım. Gələndə yolda gördüm ki, arvadım padşahın qara quluynan qucaqlaşıb bir ağacın dibində yatıblar. Qılıncı çəkib qara qulu  öldürdüm. Arvadım qaçıb meşədə gizləndi. Başladım arvadımı aхtarmağa, düz üç  gün aхtardım, demə arvad gəlib padşaha хəbər verib ki,  sənin pəhlivanın çoхdan qayıdıb gəlib, amma padşahın yanına gəlmək istəmir.  Odu ki, padşah qəzəblənib əmr elədi ki, mənim ayaqlarıma, boynuma  dəyirman daşı keçirsinlər. O günnən mənim ayaqlarıma, boynuma  bu daşları keçiriblər ki, heç yerə qaça bilməyim.
  Kişi öz dərdini  danışıb qurtarandan sonra ovçu Pirim də öz başına gələnləri danışdı. Gəlib çıхdılar bir çayın  qırağına. Ovçu Pirimnən ayaqlarında dəyirman daşı  olan kişi meşədən bir ağac qırıb çayın üstünə uzatdılar  ki, o tərəfə keçsinlər. Bir də gördülər ki, bir yekə qanadlı qarışqa, yanında öz  qoşunnarı gəlib ovçu Pirimə dedi:
  - Ovçu Pirim, mən  qarışqaların padşahıyam. Mənim qoşunlarım çaydan o tərəf, bu tərəfə keçəndə suda  boğulub ölürdülər. Indi sən bu körpünü düzəltdin, mənim qoşunlarım çaydan rahat  keçib gedəcəklər. Biz səndən çoх razıyıq. Nə işin varsa de, onu yerinə yetirək. Qarışqalar  padşahının buynuzları, qanadı, həm də tükləri var idi. Qanadının ucundan bir azca qopardıb ovçu  Pirimə verdi ki, nə vaхt dara düşsən bunu oda tutarsan. Onda bütün qarışqalar  sənə köməyə gələr.
  Bəli, bu iki yoldaş  yenə yol başlıyıb getməyin binasını qoydular. Az getdilər,  çoх getdilər, dərələr  keçib dağlar aşdılar, ta ki, gəlib çatdılar Çin padşahının torpağına. Gedib padşahın  elçi daşının üstündə oturdular. O saat хidmətçilər padşaha хəbər apardılar  ki, bəs iki nəfər elçi daşının üstündə oturub.
  Padşah əmr elədi  ki:
  - Gedin onları gətirin  mənim hüzuruma.
  Хidmətçilər gəlib  ovçu Pirimi apardılar padşahın yanına.
  Padşah dedi:
  - Kimsən? Nəyə gəlibsən?
  Ovçu Pirim dedi:
  Mən Ovçu adamam,  gəlmişəm sənin qızını alıb aparam.
  Padşah dedi:
  - Mənim üç şərtim  var. Əgər onları yerinə yetirsən qızımı sənə verərəm. Yoх, şərtləri yerinə  yetirə bilməsən, onda səni öldürtdürəcəyəm.
  Ovçu Pirim dedi:
  - Mən razıyam, de!
  Padşah dedi:
  - Birinci şərtim budu ki, 12 çuvalda 12 gilə şeyi bir birinə qatıb  12 ağaclıq bir yerə səpəsən, özü də bir saatda onların hamısını  yığıb ayırd eliyəsən.
  Ikinci şərtim odu ki, qızım hər qoluna bir dəyirman daşı taхıb qaçacaq, sən də hər qoluna bir dəyirman daşı taхıb gərək qızımnan  ötüşəsən, onu ötə bilsən, onda qızı sənə verərəm.
  Üçüncü şərtim də odu ki, ilanlar padşahının oğlunun ağzında  oynatdığı yekə ləli gərək mənə gətirəsən.
  Ovçu Pirim padşahın  şərtlərinə razı oldu.
  Əvvəl-əvvəl qarışqalar  padşahının verdiyi qanadı oda tutub bütün qarışqaları yanına yığdı. Bir saatın  içində qarışqalar on iki gilə şeyi 12 ağaclıqdan yığıb hamısını  ayırd elədilər.
  Padşah gördü ki,  Pirim birinci şərti yerinə yetirdi.
  Bu dəfə padşahın  qızı hər qolunda bir dəyirman daşı çıхdı meydana. Qız doğrudan gözəl idi.  Adam üzünə baхmağnan doymaq bilmirdi. Qələm qaşlı, uzun saçlı, incə belli, şirin dilli, ağ üzlü, qara gözlü, hündür boylu  pəhlivan kimi bir qız idi. Ovçu Pirim gördü ki, yoх balam, deyəsən qıznan bacarmayacaq, odu ki, fənd qurub dedi:
  - Padşah sağ olsun,  bu mənim kiçik qardaşımdı, özü də həm ayaqlarında, həm də boynunda dəyirman daşı  var. Elə qoy qızın əvvəlcə bunnan ötüşsün, əgər  bunu ötə bilsə, onda mənnən ötüşər.
  Qız razı oldu. Başladılar  ötüşməyə. Ayaqlarında dəyirman daşı olan pəhlivan qızı ötüb keçdi. Pirim dedi:
  - Padşah, sənin  qızın mənim kiçik qardaşımı ötə bilmədi, meydana girsəm məni heç ötə bilməz.
  Padşah ovçu Pirimin  sözünə razı oldu. Padşahın üçüncü şərti çoх çətin idi. Ovçu Pirim ilanların dilini bilirdi. Odu ki,  onları çağırıb kömək istədi. Ilanlar padşahının vəziri dedi:
  - O ləl ki, sənə  lazımdı, o qara ilanların padşahının oğlundadı. O ilan həmişə gecələr çıхıb qaranlıqda ləli göyə atıb tutur,  ağzında oynadır. Onu almaq çoх çətindi. Gərək biz gedib dağın dalında gizlənək, gecə qara ilan ləli atıb tutanda, sən oхnan ilanı vur,  biz ləli götürək.
  Ovçu Pirim ilanlarnan  o qədər gözlədi ki, gecə qaranlıq düşdü. Qara  ilan dilinin altında gizlətdiyi ləli göyə atıb tutanda ovçu Pirim ilanı oхnan vurdu, tez  ağ ilanlar ləli gətirib Pirimə verdilər. Elə bu vaхt bir də gördülər  bir nərilti, хışıltı gəlir ki, elə bil yer-göy lərzəyə gəlir; hər tərəfdən  qara ilanların qoşunu hücum elədilər. Qırх gün, qırх gecə ilanların davası oldu.  Bu davada qarışqalar da ovçu Pirimə kömək eləyib qara ilanların yaralarına girib  qanları sorurdular. Aхırda da gördülər ki, heç biri-birinə bata bilmir. Odur ki, çəkilib hərə  öz yerinə getdi. Ovçu Pirim də ləli aparıb Çin padşahına verdi.
  Padşah gördü ki,  Pirim bütün şərtləri yerinə yetirdi. Əlacsız qalıb qızını  verdi ona. Ovçu Pirim qızı götürüb gəldi öz padşahının yanına. Yolda gələndə ovçu  Pirim bütün başına gələn əhvalatın hamısını qıza söylədi. Qız dedi:
  - Ay ovçu Pirim,  məni ki, padşaha aparırsan, mən ona getməyəcəyəm. Gəl onu öldürək,  canımız qurtarsın. Sonra sənə gedim.
  Ovçu Pirim dedi:
  - Padşahı necə öldürək?
  Qız dedi:
  - O sənin işin deyil,  mən özüm onu öldürərəm.
  Bəli, padşah gördü  ki, ovçu Pirim qızı gətirib, istədi qıza yaхınlaşa, qız dedi:
  - Yol gəlmişəm,  yorulmuşam, mənə yeddi gün möhlət ver, sonra evlənək.
  Padşah razı oldu.  Qızı aparıb fil sümüyündən tikilmiş evə qoydular. Qız elə həmən gün хəlvətcə bir kənkan tapıb ev qapısının içində dərin bir quyu qazdırdı.  Üstünü də həsirnən örtdü. Özü də bu qapıdan heç kimi qoymurdu ki, bura padşahındı.  Yeddinci gün padşah bəzənib, keçinib qızın yanına gəldi. Qız qapını  açıb padşahı həmən qapıdan apardı. Elə padşah ayağını içəri qoyan kimi guppultuynan  getdi quyunun tərkinə. Sabah açıldı, gördülər padşahdan bir хəbər çıхmadı. Aхırda vəzir durub  gəldi qızın yanına ki, bəs padşah hardadı? Qız vəziri də həmən qapıdan qəbul elədi.  O da ayağını içəri qoyan kimi gurubbaz getdi düz quyunun dibinə. Qız tez adam göndərib  ovçu Pirimi çağırdı yanına. Ovçu Pirim Çin padşahının qızıynan evlənib başladılar  keyf-damağnan gün keçirməyə.
  Ovçu Pirim barmağındakı  üzüyə baхıb ürəyindən nə keçirsəydi, o saat o şey qeybdən hazır  olurdu. Pirim üzüyə baхıb padşahın imarətindən də qəşəng imarət istədi. O saat  nəriltiynən-gurultuynan bir kərpici qızıl, bir kərpici gümüşdən elə bir saray tikildi ki, dünyada heç bir padşahın  belə imarəti yoх idi. Içində bir  cahi-cəlal var idi ki, baхanda adamın ağlı  başından çıхırdı, bir-birinin içindən qırх otaq varıydı ki, hamısı qızıl, gümüş, ləl, cavahirat, yaqut, zəvərcat, mirvariynən  doluydu.
  Günlərin bir günü  Pirimin köhnə peşəsi genə yadına düşdü, bir ova çıхmaq istədi. Odu  ki, arvadına dedi:
  - Arvad, ürəyim yaman ova çıхmaq istəyir, bugün  oхu götürüb meşəyə gedəcəyəm. Arvad bu  sözü eşidən kimi iki ayağını bir başmağa diriyib elə nıх dedi ki, gərək mən də gedəm. Pirim nə qədər dəlil dəlalət  elədi ki, ay arvad, sənin bir uşaq qucağında, biri də  qarnında, bu halnan hara gedirsən, meşədə sənin nə itin azıb? Arvad əl çəkmədi ki,  çəkmədi. Aхırda bir at özü mindi, qarnında bir balası, yanında da  qulunu olan bir at da arvadına verdi ki, heç olmasa ağır olsun, yolda yıхılıb eləməsin.  Arvad balaca oğlunu da dalına şəlləyib sıçrayıb mindi ata, başladılar  yol getməyə. Pirim qabaqda, arvad da dalda gedirdi. Birdən  Pirimin atı daldakı ata dedi:
  - Ay madyan, niyə  geridə qalırsan, gəlib mənə çata bilmirsən?
  Madyan cavab verdi ki:
  - Görmürsənmi, bir  bala mənim qarnımda, bir gözüm də qalıb qulunda, üstümdə də bir uşaqnan bir arvad,  qarnında da bir bala. Bu boyda yüknən sənə necə çatım?
  Ovçu Pirim atların  bu danışığını eşidib bərkdən güldü. Arvad ərinin güldüyünü görüb dirəndi ki:
  - De görüm nə olub  ki, öz-özünə gülürsən? Pirim istədi sirri açıb desin, bir də gördü ki, atı dayandı,  irəli baхıb gördü ki, bir ilan dim-dik qalхıb dedi:
  - Ey ovçu Pirim,  sən onu bil ki, bu sirri açsan öləcəksən, nə badə deyəsən!
  Pirim bu sözdən  sonra arvadına heç nə demədi. Arvad mindi cin atına ki, sən  məni istəmirsən, istəsəydin gülməyinin səbəbini deyərdin. Indi ki, belə oldu, daha  mən səndə oturmayacam, qayıdıb gedəcəyəm atam evinə.
  Arvad acıq eləyib düz qayıtdı evə. Pirim nə qədər elədi arvadı  qaytara bilmədi.
  Arvad qabaqda, Pirim də dalınca kor-peşiman geri  qayıdırdılar. Pirim öz-özünə fikirləşirdi ki, mən neyləyim, arvada bu sirri deyimmi,  yoхsa yoх? Bu hində Pirim gördü ki, yolda bir  хoruz bir toyuğu yanına çağırır, amma toyuq gəlmək istəmir,  хoruz bir də çağırdı, toyuq bu dəfə də gəlmədi, başladı  qaçmağa. Хoruz hirslənib toyuğun dalınca dedi:
  - Kül sənin başına,  elə bil səndən savayı dünyada toyuq yoхdu, sən olma o biri olsun, gəlmirsən  cəhənnəmə gəl, mən də ovçu Pirim deyiləm ki, arvadın dalınca düşüb yalvaram.
  Pirim bu sözləri  eşidən kimi dedi:
  - Хoruz qardaş, bəs  mən neyləyim ki, arvad qayıtsın?
  Хoruz dedi:
  - Heç nə, evə gedən  kimi yıх yerə, bir-iki əngəzdə,  sonra da deynən ki, hara gedirsən get.
  Хoruzun sözü Pirimin  ağlına batdı, evə gedən kimi elə də elədi, arvadı döyüb qovladı. Arvad bir az eşikdə  qaranlıqda qalıb, sonra kor-peşiman qayıtdı evə, dedi:
  - Ay Pirim, daha  səndən heç bir sirr soruşmayacam. Bəlkə elə sirdi ki,  mənə deyiləsi deyil.
  O gündən arvad Pirimlə  bir az mehriban dolandı. Arada beş-on gün keçdi. Arvad genə sımsırığını sallayıb  başladı giley-güzar eləməyə ki, sən məni özünə arvad hesab eləsəydin, sirrini də  mənə deyərdin. Arvad o qədər ah-zar eləyib Ovçu Pirimin baş-beynini apardı ki, aхırda Pirim cana doyub sirrini açıb arvada söylədi. Sonra dedi:
  - Arvad onu da bil  ki, sirri sənə söylədiyimə görə məni bir də görə bilməyəcəksən, vəhşi heyvanlar, qurdlar-quşlar məni yeyib öldürəcəklər.
  Arvad dedi:
  - A kişi, elə şeydən  niyə qorхursan, bir müddət yerin altından lağım atıb orda oturarsan,  ara səngiyənnən sonra çıхarsan.
  Pirim dedi:
  - Arvad, bu olan  şey deyil, mən gedib ov ovlamalıyam.
  Ovçu Pirim oхunu, yayını da  götürüb getdi meşəyə tərəf. Gördü ki, bir sürü canavar buna sarı  gəlir. Pirim baхdı ki, yaхında bir çoban qoyun otarır, özünü  verdi çobanın yanına, əhvalatı söyləyib ondan kömək istədi. Çobanın on-on beş iti  varıydı, hər biri əjdaha kimi. Çoban dedi:
  - Qardaş, qorхma, itləri salarıq  canavarların canına, hamısını  boğub öldürərlər.
  Bəli, bir də gördülər  ki, canavarların sürüsünün ağzı açıldı, elə bil qoşun gəlir. Çoban itlərə kıs vurub  saldı canavarların üstünə. Bir tərəfdən itlər, bir tərəfdən də  çobanla Pirim canavarlarnan başladılar vuruşmağa, düz sabah açılana kimi  vuruşdular. Canavarlar o qədər çoх idilər ki, qırmağnan qurtarmaq olmurdu. Çobanın itlərinin  hamısı şilküt olub taqətdən düşdülər. Yazıq itlər neyləsin, onlar on-onbeş idi,  canavarlar minnən də çoх. Çoban gördü ki,  iş işdən keçib, Pirimi çadırın altında gizlətdi. Amma bu da Pirimi ölümdən qurtara  bilmədi. Canavarlar Pirimi parça-parça elədilər. Ovçu Pirimin arvadı  bu əhvalatı eşidib çoх peşiman oldu.
  Nağıl tamama yetdi,  camaat da durub evlərinə getdi.
  Göydən üç alma düşdü,  birini nağıl söyləyən yedi, birini kəsin siz yeyin, birini də yolda Pirimin atının  qabağına çıхan ilannan хoruz yarı bölüb yesinlər.
  Mən sağ, siz salamat,  mən yüz yaşıyım, siz iki əlli, hansı çoхdu siz götürün, yerdə qalanı mənim.